Adalitia

بیست

2012-02-05T19:42:00.000+03:30

یا Post-menstrual

تازه از خواب بیدار شده م. هیشکی نیست. مادرم برنج خیس کرده، لوبیا و لیمو امانی گذاشته تا ناهار قرمه سبزی درست کنم. عصبانیم. همیشه عصبانیم. امروز ولی عصبی هم هستم... بسته های سبزی توی فریزر یخ زده و به هم چسبیده ن و لج کردن و کنده نمیشن و من با هر وسیله ی تیزی که دم دستمه به جونشون افتادم. تنها لباس گرمی که حال داشتم بگردم از توی کشوم پیدا کنم بوی قرمه سبزی گرفته و این ینی اگه فردا تصادفن مجبور شم از خونه برم بیرون چیز گرمی ندارم بپوشم چون حال ندارم اون ته مه های کشو رو بگردم. همه ی عصبانیت و عصبیت و غیره و ذلکم رو که سر سبزی ها خالی کردم، میذارمشون تو سینی و میذارم رو شوفاژ شاید یخشون باز شه. دیگه نا ندارم حتا گوشتی که ته گرفته رو از رو شعله جا به جا کنم. میام خیلی رمانتیک طور وایمیستم کنار پنجره برف رو نگاه میکنم و Passera گوش میکنم و مثل خیلی وخت های دیگه ای که کاری برای انجام دادن ندارم - بیشتر اوقات - به گندی که به زندگانیم زده م فک میکنم. با این امید که Passera حقیقت داشته باشه، کاش این روزا واقعن بگذرن...

نوزده

2012-01-27T20:58:00.000+03:30

یا A Room With A Veiw

یا افق های دوردست

یا I'm Seeing A Tunnel At The End Of All These Lights

در مبلمان خانه ی ما یک چیزی هست که من نمیدانم بهش چه میگویند. قیافه اش این شکلیست که یک مربع ِ گنده است و دور تا دورش جایی برای تکیه دادن ندارد. اگر مثل مبل ها نرم نبود شاید میز می شد اما این بدبخت هم مثل من نه مبل است، نه میز و نه هیچ چیز دیگری. فقط سر ِ ست مبلمان بوده و به خانه ی ما آمده است. حالا بی استفاده افتاده پشت میز ناهارخوری نزدیک یخچال کنار شوفاژ.

من عادت دارم وختی یک دانه چای روزانه ی صبحگاهی ام را بخورم که به شهادت اطرافیان تبدیل به آب حوض شده باشد. در فاصله ی میان زمانی که چایم را میریزم تا وختی که آب حوض بشود، ولو میشوم روی این مبل/میز ِ به درد نخور ِ طفلکی، توی خودم گوله میشوم، بخش تحتانی ام را به شوفاژ میچسبانم و به یک چیزهایی فکر میکنم و در همین حین از پنجره ی پیش رویم به منظره ی بیرون خیره میشوم...

به بند رخت.

هجده

2011-12-21T11:39:00.000+03:30

یا

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش... فلان

یه کیف بافتنی ِ گل گلی دارم... چون که من عاشق چیزهای گل گلی و رنگ و وارنگ هستم. این کیف را از توی ژورنال انتخاب کرده ام و مادرم برایم بافته است. چون در شهر من چیزهای گل گلی و رنگ و وارنگ ِ زیادی یافت نمی شوند... مردم شهر من این چیزها را "خز" می دانند!

القصه... وختی این کیف را با خودم میبرم بیرون باید یک کیف کوچولو هم تویش بگذارم که وسایل ریز ریزم مثل کلید و ماتیک و امثالهم از سوراخ های مابین گل های رنگی رنگی بیرون نیفتند. هفته ی پیش یکی از کیف های چرمی کوچولو را که خالی کردم تا بگذارم توی کیف گل گلی ام، یک دفتر قدیمی پیدا کردم که نیمه کاره مانده بود. مال همان روزهایی که دفتر نوشتن را بعد از سال ها ترک کردم و وبلاگ نوشتم.

چند روز بعد رفتم دفتر را برداشتم و خواندم. چقدر عوض شدم.... عوضی حتا! خوب است انسان خودش را هی مرور کند تا بفهمد اگر در زمان به عقب برگردد هم باز همین اشتباه ها را تکرار خواهد کرد... همین معدود لحظه های خوب ارزشش را دارند که دوباره همینجوری بیچاره و گیج و منگ در همین نقطه بایستد و از خودش بپرسد که فردا چه خواهد شد و هیچ جوابی برای سئوالش نداشته باشد.

حسرتی نیست.

دوباره شروع کردم به نوشتنش.

هفده

2011-11-29T20:00:00.000+03:30

یا ...and nothing else mattered

همین الان داشتم به این فکر میکردم که بشینم یک امرجنسی باکسی چیزی درست کنم یه وخت خدا را چه دیدی کار این مملکت که هیچ، مدت هاست کار دنیا حساب کتاب ندارد اگر یهویی زدند منفجرمان کردند، مهم ترین چیزهای زندگیم همه یک جا جمع باشند که اگر لازم شد بیندازم کولم و د ِ دررو...

اینجا بود که کاملن ناگهانی فهمیدم وختی من بمیرم - چه همین الان و چه وختی که خدای نکرده پیر میشوم - نامه هایم برای هیچ کس مهم نخواهند بود و یحتمل ورثه همه را دور خواهند ریخت.

هول کردم، ترسیدم، بغضم گرفت و برای اولین بار در تمام زندگیم از مرگ بدم آمد.

شونزده

2011-11-26T19:51:00.000+03:30

یا چیزهای نداشته

یک زمانی بود که آدم ها فکر می کردند ما یک چیزهایی داریم که ما نداشتیم

مثل احساسات

یک زمانی بود که آدم ها فکر می کردند که ما یک چیزهایی نداریم که ما داشتیم

مثل احساسات

یک زمانی بود که ما فهمیدیم یک چیزهایی داریم که فکر می کردیم نداریم

مثل احساسات

مثل وجدان

پونزده

2011-11-19T16:55:00.000+03:30

یا ماتحت های جاذب عسل

والا آدم یه وقتایی همینجوری هاج و واج میمونه و این سئوال رو در ذهنش پرورش میده که بعضی آدم ها این شانس هایشان را از کجاها پیدا کرده اند در جهان؟! مثال بزنم؟؟؟! دزیره... جکی کندی... آقا اصلن چرا راه دور بریم؟ چرا قضیه رو سیاسیش کنیم؟! همین پتی بوید ِ خودمون!!!

واجب است که انسان بیوگرافی - البته اتوبیوگرافی باشد بهتر است - این آدم ها را بخواند و به راز موفقیت و سعادت دنیا و آخرتیشان پی ببرد!

:-|

چاهارده

2011-10-29T11:34:00.000+03:30

یا من و فلسفه

این روزها دیویدی های سریال مدار صفر درجه را ابتیاع کرده و دارم نگاه میکنم. یک جایی سر کلاس های فلسفه ی دانشگاهشان قبل از شروع جنگ، میگویند یک فیلسوفی یک بار شب خواب میبیند که پروانه شده. همان فیلسوفه بعدن ها برایش این سئوال پیش می آید که آیا واقعن دیشب خواب دیده پروانه شده یا این که الان پروانه ایست که دارد خواب میبیند آدم شده؟

خواستم در همان راستا عرض کنم که ای کاش خرچسانه ای باشم که دارد خواب میبیند آدم شده...

سیزده

2011-09-26T00:11:00.000+03:30

یا You Big Disgrace

یا هزارتوی من

آدم ها همیشه توی زندگیشان یک چیزی باید داشته باشند که صب به صب به هوایش از بالش هایشان بتوانند کنده شوند. من مدت هاست هیچ چیزی که حتا به این حس نزدیک باشد هم نداشته ام. خیلی وخت ها با توسل به این مثل Fake It Till You Make It به خیلی چیزها چنگول کشیده م که همیشه بی فایده بوده. یادم نیست کی و کجا اما یک تقاطعی، پیچی، چاهارراهی چیزی را در طول این هزارتو اشتباه پیچیده ام وگرنه تصویر من نباید تصویر یک آدم پیر الکلی ِ بدون الکل و بوگندو باشه. نباید از صبح تا شب همه ی فکرم این باشه که چرا اینجوری شد؟ چی شد؟ حالا چی کار کنم؟ نبایدانقدر بیچاره میشدم. باید شر و شیطون میموندم. باید به ترک دیوار هم نیم ساعت بخندم نه که فرندز بذارم و مثل مرده ها خیره بمونم به صفحه.

این هزارتوی زندگی بعضی جاهایش یک سری درهایی دارد که فقط یک بار پیدا شدنی اند. وختی نتونستی یا نخواستی بازشون کنی و رد شدی و رفتی دیگه راه برگشتی وجود نداره و تو سال ها بعد توی آینه یک آدمک عقده ای میبینی که حسرت باز کردن اون درها به دلش مونده. من یه عقده ای هستم که واسه عقده ای نبودن باید ده پونزده سال به عقب برگردم.

پی اس: جهت نور علی نور شدن حال و روزم کارم را هم از دست داده ام. این روزها تمام وقتم وقت آزاد است و نه بیرون میروم نه تلفن جواب میدهم و نه حوصله ی کاری جز سیمز بازی کردن و آهنگ گوش کردن دارم. این روزها یک و ِجتِبِل هستم، ازنوع هرز و بی خاصیتش.

دوازده

2011-09-12T12:43:00.000+04:30

یا Cry Me A River

دوستم این چند روزه هی نشسته زار زده و اشک هایی ریخته در قطع گلابی.

من موجود خیلی حسودی نیستم.

اما کوفتش بشه اشک هایی که ریخته.

ته نوشت: گلابی پیش کش من به آلبالو و زغال اخته هم راضیم.

مونجوق حتا...!

یازده

2011-07-21T11:30:00.000+04:30

یا من برای دنیایی به این بزرگی خیلی کوچکم

این چند روز با دخترهایی آشنا شدم که در شهرهای کوچک و ده ها زندگی میکردند. زندگی های ساده داشتند. شانزده سالگی عروس میشدند و بچه و پخت و پز و... سنشان از من کمتر بود و من که هیچ، قیافه ی مادر من در کنارشان بچه سال بود.

نمایشگر دوربین های سکیوریتی فروشگاه را نشانم میدادند و میگفتند که الان تلویزیون دارد ما را نشان میدهد و از این که اطلاعات مهمی در اختیارم گذاشته اند ژست مغرورانه میگرفتند.

دخترک هایی که طرفدار احمدی نژاد بودند چرا که به نظرشان "همش تقصیر موسوی بود که آدم ها لباس سبز پوشیدند و به خیابان ها ریختند". و من از شنیدن این ها تنها عکس العملم یک Straight Face بود با چشم های پر از غم.

دخترهایی که خیال میکردند تهران همه چیز آزاد است و همه جا آزادی و من از دنیای گه گرفته ی خودم گفتم و شهری که هر چیز قشنگ و هر لذتی را مشمول جریمه میکند.

کاش دنیای من هم همینقدر ساده بود؛ همینقدر کوچک. کاش فکر میکردم همه ی مشکلات ما با سبز نپوشیدن پسرهای سوسول تهرانی حل میشود. کاش بزرگترین گناهی که مرتکب شده بودم افتادن روسریم جلوی مرد غریبه بود.

دنیای من خیلی به تنم بزرگ است و من از به دوش کشیدنش له شده ام.

ده

2011-07-10T21:55:00.000+04:30

یا رویاهای من و موهای قرمزم

من و موهای قرمزم دوست داریم یک فولکس ق,رباغه ای کانورتیبل مشکی با تودوزی شیری داشته باشیم و عینک آفتابی گرد ِ جان لنونیمان را بزنیم و یک سیگار هم بگذاریم بین لب هایمان که بهشان ماتیک قرمز میزنیم و برویم Road Trip.

بعد در طول این Road Trip هی باد توی موهای قرمز بپیچد و به هم بریزد و گرهشان بزند و هوا آفتابی باشد و من و موهای قرمز زیر آفتاب برق بزنیم از خوشی و خوشحال باشیم.

بعد من در طول Road Trip که با موهای قرمزم میروم، همش آهنگ های قشنگ قشنگ گوش کنم و جاده هیچ وقت ِ هیچ وقت ِ هیچ وقت تمام نشود.

بعد من تا آخر دنیا، تا ابد زیر آفتاب، تنها توی جاده با فولکس قورباغه ای مشکی براقم برانم و باد توی موهای قرمزم بپیچد.

ته نوشت: You may say I'm a dreamer... well; I am!

نه

2011-07-05T10:06:00.000+04:30

یا برگی از وصایای امام آدالیش رحمة الله علیها

یک نکته ای هست که در زندگی هر انسانی خیلی مهم است

و آن این است که هر عن یا گه یا گلی که هست باشد اما باید اریجینال باشد

باید خودش باشد

باید که از دیگران تقلید نکند

باید که پیرو استانداردهای پذیرفته شده نباشد

این کارها و حرف ها نیستند که باعث میشوند شما کول به نظر برسید،

طریقه ی گفتن و انجام دادنشان است که شما را کول میکند

بعله

هشت

2011-06-24T10:07:00.000+04:30

یا Bring Me Home

دلم خواسته برگردم برم تو خونه قبلیمون زندگی کنم. حیاط، رز، نسترن، آلبالو، گیلاس، گوجه سبز، پرتقال، نارنج، بیدمشک، کوکب، ختمی، نعنا، تاک از حیاط تا تراس طبقه دوم، انگور، غوره، برگ تازه و لطیف درجه یک واسه دلمه، زیر زمین بوگندو و تاریک و مرطوب، شمعدونی، یاس، از این تیغ هیولا پیکرا، گلدونای گنده تو راهرو که گیاهای توشون از بس قدیمی بودن درخت شده بودن واسه خودشون، سوسک، مارمولک، ملخ، تابستونای گرم، زمستونای سرد، پنجره های گنده، پشت بوم گنده و یه عالم برف واسه برف بازی، پله، تاریکی، ترس از راه پله ی تاریک حتا تا بیست سالگی، گردگیری های یک روز در میون مرگ آور از بس از پنجره ها خاک میومد، شلنگ، آب بازی، بدمینتون، یک عالمه سوراخ سمبه برای چند دقیقه گم شدن از همه دنیا، گربه، کرمای قهوه ای تپل.
این خونه هیچی نداره. درخت خرمالوی خشکیده ی نیمه مرده ی حیاط، پارکینگ، آسانسور، هال، اتاقم، صندلیم، تختم.

سِوِن

2011-06-21T11:29:00.000+04:30

یا وقاححت تا کجا؟؟؟؟

1 - من آدم صلح طلبی هستم. از این هایی که عشقشان Flower Power است و وقتی سر امتحان
زمان اضافه می آورند میز زیر دستشان را با Make Love, Not War و Give Peace A Chance و غیره پر میکنند. از همین دیوانه هایی که اعتقاد دارند از هر دست بدهی از همان هم پس میگیری و اگر انرژی منفی ول بدهی توی دنیا صد برابر بدترش بعدن ها دامنت را خواهد گرفت همچین که نفهمی از کدام زاویه گرفته شده ای. بله به این اراجیف صد من یک نخود معتقد هستم من و نتیجتن آدمی نیستم که آدم های دیگر را نفرین کنم.

2 - بچه که بودم، دهه ی شصت بود و من وسط جنگ به دنیا امده بودم. من از بچه های ارتش میلیونی امام زمان نبودم که توی گهواره ها بودند. من بچه ی اول یک زوج جوان بودم که وسط جنگ – شاید – عشق را انتخاب کرده بودند. تا سال هفتاد که رفتم مدرسه و شاید تا دوران راهنمایی ام تنها یک اسم بود که توانایی ترکاندن زهره ی من را داشت همیشه و آن صدام بود. من از این بچه های باهوش نبودم که از دوسالگی شاهنامه میخوانند و حافظ حفظ میکنند. من یک بچه ی معمولی بودم/هستم و همیشه خیال میکردم که صدام لقب یک دیوی است که مثل شکارچی خبیث کتاب قصه ام، "صد" تا "دام" پهن کرده تا کبوترهای بیچاره را اسیر کند. البته الان که بهش فکر میکنم چندان هم اشتباه نمیکردم. بگذریم از بچگی های من. صدام که ذلیل شد من بر خلاف میل باطنی ام خوشحال شدم. آدم نباید از خواری و ذلالت و مرگ آدم های دیگر ذوق کند؛ من کردم ولی. خجالت هم نمیکشم از این ذوق. اما هیچ وقت یادم نمی آید صدام را نفرین کرده باشم ته دلم. فحشش داده ام سگ پدر را، هنوز هم میدهم... و این روزها آن بشار اسد ِ جانی ِ خونخوار هم کنارش ایستاده. کنار چندین نفر دیگر البته.

3 - امروز نگاه های وقیحی که ماده سگ گشت ارشاد به من انداخت خونم را اساسی به جوش آورده. پدر میگوید اگر بهت حرفی زدند یا خرشان کن یا عین خر سوار ون شو. عصبانی که میشوم جدی و بی تفاوت میگوید که اگر فکر میکنم جان کافی برای خوردن چک و لگدهایشان دارم کولی بازی دربیاورم. چون این وسط فقط من میبازم. چون هیچ کس توی خیابان برایش مهم نیست و به داد من نخواهد رسید.

4 – امروز سی خرداد بود.

5 – صدام اگر ما را کشت، اگر ما را به خاک و خون کشید و شب راحت سرش را روی سینه ی معشوقه های زیبارو گذاشت و خواب های خوش دید برای این بود که ما تخمش هم نبودیم. ما ملت غریبه ای بودیم که پول/قدرت/مقام یا هر کوفت دیگری گرفته بود تا ما را بکشد. تاریخ مصرفش که گذشت، تا جایی که ظواهر امر نشان میداد چنان چوب و چماقش را در ماتحتش فرو کردند که از حلقش زد بیرون خدا را شکر. تازه گویا دست نشانده ی همان ها بود که چوب و چماق را به دستش داده بودند از اول.

6 – من امروز زنیکه ی خودفروش گشت ارشاد را نفرین کردم که آن همه اعتقاد به کاری که میکرد توی چشم هایش موج میزد. من دو سال است دارم چماقدارها را نفرین میکنم. من آرزو کردم که یک روزی تحقیر شدن و خواری این ها را ببینم و از شوق له شدن یک عرزشی کثیف زیر دست و پای جوان های شهرم فریاد بزنم از خوشی. چون که این ها عین همان بشار اسد هستند و آن صدام گور به گور شده و آن جرج بوش جنگ طلب وحشی سگشان هم شرف دارد به این ها چرا که اقلن منافع همین دنیایی نصیبشان شد و به امید باد هوا و چندرغاز پول و بهشتی که شاید فقط ساخته ی خیال شیادها باشد، ظلم نکردند و تحقیر نکردند و آدم نکشتند.

7 – من عصبانی و پر از نفرت هستم و دارم Songs of Joy and Peace گوش میدهم و کسی در گوشم از مریم باکره میخواند و خدایی که انقدر مهربان بود که پسر یکی یک دانه اش را به زمین فرستاد تا به خاطر گناهان ما آدم های کثیف به صلیب کشیده شود و دلم میخواهد بروم سوزن بزنم به حباب ِ خوشی کسی که این کرال ها را نوشته و بگویم که دلت را بیخودی صابون نزن دوست من. مدت هاست که دیگر خدایی وجود ندارد که دردانه اش را بدهد شماها بکشید. خدا شاید رفته تعطیلات. شاید هم مرده باشد. اگر جز این بود دنیا این شکلی که الان هست نمیشد.

ته نوشت: نفرتم از همه ی مقامات مسئول و غیر مسئول ِ امنیت کشورم دو ساله شد امروز به همراه رگبار خبرهای تجاوز که زیر دماغ پلیس امنیت اخلاقی ِ ما رخ میدهد و من انگشت وسطم را به احترام این زحمت کشان جان بر کف بالا می آورم و برایشان نیشخند میزنم.

سیکس

2011-06-19T11:37:00.000+04:30

یا لازم نیست/مجبور نیستید حتمن به آدم ها بگویید که چقدر گه هستند.

چند وخت پیش یکی از دوست های صمیمی و نزدیکم که مدتی هم Date کرده بودیم حتا، به من گفت که هر کس یک بار من را ببیند خودش فرار می کند و لازم نیست که من برای چگونگی پیچاندن آدم ها به خودم زحمت بدهم. راستش این حرف خیلی به من برخورد. البته این حرف خیلی حرف زشتی است که آدم به یک نفر دیگر بزند ولی به خاطر این نبود که به من برخورد و از دست این دوستم ناراحت شدم و تصمیم گرفتم که دیگر چشمم بهش نیفتد. دلیل این که بهم برخورد این بود که راست گفته بود. راست گفته بود ولی حق نداشت این حقیقت را بکوبد توی صورتم. حق نداشت.

پی اس: من هیچ وخت از هیچ کس توقع نداشته ام و ندارم و که ازم تعریف کند و آنستلی... اصلن از این که ازم تعریف بشود بدم هم می آید. ولی همیشه این که به سرم نرینند را Appreciate کرده ام در زندگی ام.

فایو

2011-06-14T23:12:00.000+04:30

یا I'm Fading Away

یا Be Careful What You Wish for

قبلن ترها، در روزهای سیاه تر و تیره ترم، اینجا یا توی آن وبلاگ قبلی از این که همیشه حتا از بچگی دلم خواسته محو بشم نوشتم. تا اینجا اینو داشته باشین؛ اکنون توجه شما را به ادامه ی نوشته جلب می کنم.

سال هزار و سیصد و هشتاد و چاهار - ترم چاهارم و آخر کاردانی مترجمی زبان انگلیسی - سر کلاس یه استادی که یادم نیست اسمش چی بود ولی ما بهش میگفتیم "یعقوب" نشسته م و دارم واسه خودم یه تیکه از لیریک یه آهنگ بکستریت بویز که دوس دارم رو تو یه ورق سفید می نویسم. یارو بر میگرده میگه ترجمه ی فلان پاراگراف رو بخون. شروع میکنم به خوندن با کلی اعتماد بنفس چون از خودم خیلی مطمئن بودم و اصلن من اون موقع ها اینجوری نبودم که؛ آدم حسابی بودم واسه خودم. آره خلاصه داشتم ترجمه مو میخوندم که رسیدم به تاریخ و زمان فلان جلسه ی بازرگانی. از روی ورق جمعه رو خوندم چاهارشمبه.... (سیرکی که به دنبال این اشتباه احمقانه به راه افتاد را ازش فاکتور میگیرم!)

رخداد هزاران نمونه ی مشابه دیگر در این وسط

سال هزار و سیصد و نود - همین امروز ظهر - وایسادم سر یه خیابونی تا چراغم سبز شه و از خیابون رد شم. از گوشه ی چشمم میبینم دختره اومده تو صورتم؛ حدس میزنم که داره باهام حرف میزنه. هدفونو از تو گوشم میکشم بیرون میگم چی؟ میگه دانشگاه جامع علمی کاربردی بالاتره؟؟ و با دستش به سمت شمال خیابونی که میخوام ازش رد شم اشاره میکنه. میگم آره ولی باید بری اونور خیابون و مستقیم بری بالا. تشکر میکنه میره و من غرق در خیالات خودم میام میرسم چاهارراه ولیعصر و سوار اتوبوس میشم به مقصد تخت طاووس. سر فاطمی یهو چشام گرد میشه و میخشکم سر جام..... به دختره آدرس پیام نور رو دادم که اونم اصلن یه جا دیگه س. نه که آدرس رو اشتباه داده باشما... نه! دقت کنین! قضیه همون جمعه و چاهارشمبه س. دختره گفت جامع علمی کاربردی، من شنیدم جامع علمی کاربردی ولی مغزم (!) پیام نور پردازش کرد... اون خیابونه حافظ بود و من با این که جلوی تابلوش وایساده بودم فک میکردم ویلاس! ینی فک نمیکردما؛ میدونستم که اونجا خیابون ویلاس! مطمئن بودم حتا.

نیم ساعت پیش سر شام - عکس شهاب حسینی جلومه و در نهایت اصرار سعی دارم به مامانم ثابت کنم که این بهرام رادانه.

یه ربع پیش همچنان سر شام - بابام می پرسه شمبه امتحان داری؟ میشنوم شمبه امتحان داری؟ ولی پردازش میشه فردا امتحان داری؟ و جواب میدم نه و بعد هم زیر بار نمیرم که باباهه گفته شمبه!!

نتیجه: Be careful what you wish for, 'cause you just might get it! دارم راس راسکی محو میشم.

نکته: بد نیس ولی. سوژه خنده س کلی!

فور

2011-06-12T00:27:00.000+04:30

یا هزاران "اگر" وامانده

اگرها همیشه مثل زنجیرهایی بوده اند که من را به خودم گورانده اند. اگر از کلمات ِ چرخنده در ذهنم پرینت بگیرند بلا شک "اگر" در رتبه ی نخست قرار خواهد گرفت و فعل "ریدن" جایگاه دوم را به خودش اختصاص داده و صرف خواهد شد. بس که من شرطی هستم و بس که در زندگیم گند و کثافت بالا می آورم.

__آخرین اگری که امروز وقت ظرف شستن به ذهنم پرید این بود که اگر روزی قرار بشه از اینجا برم، فقط و فقط جایی میرم که کلمه ی اعدام به هیچ شکل و با هیچ تبصره ای تو قوانینش نیومده باشه چرا که حالم بده از بس در این حوالی به خاطر گوزیدن هم ملت را معدوم کرده اند/می کنند.

تری

2011-06-08T11:45:00.000+04:30

یا لعنت بر دهانی که بی موقع باز شود

پس از سال ها رنج و مرارت بالاخره به خودم یاد دادم که بفهمم کی حرف بزنم و کی لال باشم. نتیجه اش این شد که من تقریبن همیشه لال میشم با لبخندم. مگر این که چرت بگم - حرف های بی اهمیت بزنم. دیشب دهنمو باز کردم. بازش کردم و چیزهایی ازش بیرون کشیدم که سال ها- ده سال - مرتب و منظم چیده بودم تو یه قفسه و کلیدشو گم کرده بودم. دیشب همه شونو پاشیدم بیرون و بعد هیچی نشد. بعد بغل شدم و بهم گفتن که قربونم میرن. بله من! خود خود من؛ بغل شدم و قربونم رفته شد. تصورش سخته؛ حتا واسه خودم. Pathetic بودم دیشب، شما چی میگین بهش؟ رقت انگیز؟ همون بودم دیشب.

تو

2011-05-15T19:46:00.000+04:30

یا پیر پیر است گرچه بیبی فیس بود!

تاریخ پای کلیپ وی اچ وانی که دانلود کردم میگه مال سال دو هزار و شیشه. ینی پنج سال پیش. این که آهنگشو خیلی دوس دارم که به کنار؛ دلیل اصلی که دانلودش کردم اون پسره بود که توش بازی میکنه چون به شهادت همه ی اطرافیان من دختر کوچولوی هیزی هستم!! تموم که شد همچین با ذوق پلیش کردم بعد پنج سال!! بعد پسره که اومد همچی فکم افتاد چرا که دیدم چقده طفله این! سپس یادم یادم افتاد که خوب منم پنج سال پیش طفلی بیش نبودم بعد الان به بن بست فلسفیانه ای رسیدم مبنی بر این که پیر شدی دختر جان پیر شدی و این چه زندگی ایه که تو داری... یا این که چرا زندگی نداری تو؟؟!

پی اس: پسره تو کلیپ بیست و یکی دو ساله س!

:-|

وان

2011-05-09T10:25:00.000+04:30

گویا وبلاگ نوشتن یک مرض مضمن باشد که گاهی کرمش میخوابد و گاهی عود مینماید. از عوارض این مرض بی قراری های دائمی و احساس ترکیدگی قلب و اعضای اطراف آن بر پزشکان شناخته شده است. عمومن این مرض در میان افرادی رایج است که در ممالک اجنبی به Loner شناخته میشوند؛ سایرین به طور مادرزادی ژن نویسندگی در دی ان ایشان موجود است و خوب قاعدتن وبلاگ مکانیست برای نوشتن پس آنها مینویسند. دسته ی اول یعنی لونرها یا به خودی خود لونر زاده شده اند یا همچون این حقیر به مرتبه ی لونریت سوق داده شده اند که دلایل این سوق داده شدگی در زیر مجموعه ی رفقای دائم البیزی، اطرافیان یکی از یکی گه تر و کمی هم عنیت خود فرد طبقه بندی میشود. وبلاگ ها مکان هایی هستند برای تخلیه ی روح و روان و وبلاگ نویسان که اکثریتشان اسهال روحی روانی/مغزی زبانی دارند و بخش کثیری از این اکثریت را همان لونرها تشکیل میدهند.